Bardaki karşı masadaki herifle kesişip, tuvalette kendini yalatan sahte aşkların peşinden rock müzik daha ne kadar göz yaşı dökecek?

Ağlayan, sızlayan, öz eleştiri nehrinde salya sümük olan terk edilmiş şaşkın adamların türküsünden sıkılmadık mı?

Son yıllarda rock grubu diye lanse edilen, tatlı-kırılgan çocukların müziği parlak bir ambalaj ile hakim kılınmaya çalışılıyor. Sokakların keskinliğin, aşkın çılgınlığının yıkımından-yıkıcılığından, gecelerin karasından uzak bu evcil tavır ile ne yazık ki bir nesil büyüdü. Popüler kanallarda şu an etkisi hissedilmese de, rock müziği saldırgan ritmini yeniden hakim kılmaya niyetlenen dipten gelen yeni bir dalga var.

Bu dalganın bir parçası da İzmirli grup Dar-ül Efkar. Geçtiğimiz günlerde İzmir de verdikleri konserde; müziğinde ve sözlerinde saldırgan olmayı beceren; becermeyi bilen bir Dar-ül Efkar sahnede gördüm. 2003 yılında İzmir de bir araya gelen grup ülkenin bir çok şehrinde konser ve festival performanslarına şimdiden imza atmış durumda. Rock'n roll'un klasik formülü olan gitar/bass/davul triosundan yola çıkmış ekip Mert Kamiller, Evren Duruk ve Ersin Çakmur'dan oluşmakta.

Depolitize ilan edilen bir kuşaktan çıkmış Dar-ül Efkar Eylül, Devam Yola Devam şarkılarında açıkça görüldüğü gibi isyan eden, gerektiğinde öfkeli olmaktan sakınmayan bir tavra sahip. Hayır, susma-diyen, ses vermeye çağıran direngen bir rock müziği filizlendirmeye çalışıyor. Grubun vokal ve gitar performansını da üstlenmiş Mert Kamiller'in yazdığı sözler son yıllarda sıkça karşımıza çıkan doldur boşalt liriklerden değil.Aşkın acısını da küçük düşmeden öfkeye çevirebiliyor, özgürlük talebini de salt slogan tuzağına düşmeden aktarabiliyor.